Sporen van herinneringen


'Weet je wat ik denk?' Zegt ze. 'Dat de herinneringen van mensen misschien de brandstof zijn die ze verbranden om in leven te blijven. Of die herinneringen nu echt belangrijk zijn of niet, het maakt niet uit wat het onderhoud van het leven betreft. Ze zijn allemaal gewoon brandstof. Advertentievullers in de krant, filosofieboeken, vieze foto's in een tijdschrift, een bundel van tienduizend yen-rekeningen: als je ze naar het vuur voert, zijn ze allemaal gewoon papier. Het vuur denkt niet 'Oh, dit is Kant' of 'Oh, dit is de Yomiuri-avondeditie' of 'Mooie tieten' terwijl het brandt. Voor het vuur zijn het niets anders dan stukjes papier. Het is precies hetzelfde. Belangrijke herinneringen, niet zo belangrijke herinneringen, totaal nutteloze herinneringen: er is geen onderscheid - ze zijn allemaal gewoon brandstof. ”
~ Haruki Murakami, After Dark
De omgeving waarin wij ons bevinden brengen herinneringen die een spoor achterlaten in ons zijn. Ons vormen. Verander je omgeving en je verandert jouw herinneringen. Onderstaande fiets-foto’s zijn tijdens de vakanties in de Ardennen gemaakt. We hebben daar een vast huisje waar we altijd heen gaan, ligt op de helling met een schitterend uitzicht. Een ochtend zette ik koffie, opende de gordijnen en stond oog in oog met een kalfjesree. Prachtige ogen staarden mij aan. Dat is mijn vakantieherinnering & gevoel dat ik heb gekoppeld aan deze foto’s. En net zoals een band van de fiets een spoor achterlaat, zo ook in onze herinneringen: Sporen van Herinneringen.
Centrale foto: Als Kind, de onschuldige herinnering​​​​​​​
Samen met Ger was ik aan het experimenteren met bladeren voor de lens te laten vallen. Ik wilde graag een beeld van een vallend blad maken. Plotseling fietst er een kind dwars door het beeld en negeert mijn camera de bladeren. Resultaat is deze foto. Het gebeurde gewoon voor de lens. Wat was dat een geweldige ervaring en groot besef!  
Namelijk het kind kan dus dwars door alle planningen heen kan gaan terwijl hij of zij zich van geen schuld bewust is. Maar kan ook naar zeer onverwachte ervaringen leiden. Herkenbaar?
Samen, de bindende herinneringen
Als puber had ik een blauwe tandem en samen met een vriendin hebben we heel wat kilometers gefietst. Lol gehad maar ook irritaties over wie voor of achter ging zitten. Je begrijpt uiteraard waar dat om ging. Achterop kan je namelijk nog wel eens stiekem niet meefietsen. ...
Samen beleven, hoe mooi is dat? Weet jij nog zo moment met een vriend of vriendin?
Generaties, overgebrachte herinneringen​​​​​​​
Dit beeld doet mij denken aan de oude roosvicee reclame: “Mamma mag ik pompen?”. Ik kan mij mijn eigen kleine beentjes ook nog herinneren. Wie niet? Uiteraard eerst met zijwieltjes. Al waggelend naast de grote mensen fiets. Het moment van zonder zijwieltjes fietsen was een enorme overwinning! Ik weet nog goed hoe ik mijn kinderen leerde fietsen en het gejuich van overwinning als het dan lukte!
Opgehangen, gekoesterde herinneringen​​​​​​​
Door herinneringen tentoon te stellen in een ruimte, maken we een sfeer in de ruimte om ons heen van datgene dat we koesteren en we niet willen vergeten. Het zijn onze dierbare herinneringen.
Weggestopt, vergeten herinneringen

En tot slot vergeten herinneringen ophalen. In ons leven slaan we vanalles op, maar soms raken mooie momenten even in de vergetelheid. Het leuke is dat andere er ons aan kunnen herinneren. Weet je nog toen en toen? Laatst werd ik getagd op facebook door een vriendin bij een plaatje van de Tienertoer. Dat was 4 dagen vrij reizen voor 40 gulden in de jaren 80 - 90. Oja!!! Dat was leuk zeg.